Հայաստան, Երկիր Դրախտավայր

«Արի տուն» ծրագիրի արդէն պատմութիւն դարձած փուլերն ու «Իմ Հայաստան» համահայկական փառատօնը հրաշալի առիթներ եղան, որպէսզի մեր աչքերով ու սփիւռքահայ մեր պարմանիներու ու պարմանուհիներու զգացողութիւններով նայինք մեր երկրին, մեր հնամենի ու նոր Հայաստանին ու մեզ բոլորիս համար յայտնաբերենք  նոր ու զգացական Հայաստան մը, յոյզերով լեցուն, միայն գեղատեսիլ պատկերներով յագեցած Հայաստան, որ մեր ամենօրեայ վազքի ու զբաղուածութեան մէջ կ’անէանայ, կարծես կը մթագնի: Իսկ մեր հայրենակիցները կարծես բացին մեր աչքերը, պարտադրեցին տեսնել իրենց երազներու Հայաստանը, որ մերն է, մեր պատմութեան ու իրականութեան սահմանները գծող, մեզ ուժ ու կորով տուող, մեզ դէպի ոգորումներն ու սաւառնումները տանող… Մեր Հայաստանը, որ կը կարօտնանք, երբ հեռու ենք, օտար ափերու վրայ, օտար բնապատկերներու մէջ, որ կը սիրենք, երբ գինովցած ենք  քիչ մը ու մեր շուրթերէն Թումանեանի ու Իսահակեանի, Չարենցի ու Շիրազի բանաստեղծութիւնները կը կախուին, որոնք կը փափկացնեն մեր սրտերը, որոնք մեզ կտրելով առօրեայէն կը տանին երազային  աշխարհ, գոյներու ու տրամադրութիւններու աշխարհ, պատմութեան փոթորկումներու վրայ նիրհած աշխարհ… Հայաստան աշխարհ, որ  ափ մըն է քարտէզի վրայ, իսկ մեր սրտերուն մէջ անսահման է, մեծ է,  մեծ ծաւալում մըն է…

Ու այդ ժամանակ հպարտ ու անսասան` մեր ունկերուն մէջ մեր ուժի ու ամրութեան, մեր յաղթութեան ու հիացումի երգեր կը  հնչեն: Հայաստան, երկիր դրախտավայր… Երբոր բացուին դռներն յուսոյ… Ես իմ անուշ Հայաստանի… Ի բիւր ձայնից… Ատոնց արանքին մէջ ու կողքին մեր տառապանքի երգերն են, մեր ցաւի մրմունջներն են, Զարթիր լաոն ու Կարկուտ տեղացն է… Կոտորածն անգութն է… Ատոնք մեր աչքերէն արցունքներ կը քամեն, կը ճմլեն մեր սրտերը, բայց արցունքի ու ցաւի միջէն մենք կը տեսնենք այն Հայաստանը, որ դրախտավայր է, քաջանց տուն  ու քաջանց օրրան է…

Մեր պատանիներն ու աղջիկները մեզ տարին դէպի այս ամէնը ու իրենց սրտերուն մէջ ալ կրակներ վառեցին, անոնք միագումարեցին երազանքն ու իրականութիւնը, իրենց երազներու Հայաստանը բաղդատեցին իրական ու տեսանելի Հայաստանի հետ ու հասկցան, որ Հայաստանը առասպել չէ լոկ, այլ կենդանի շունչ է, ներկայութիւն է, դէպի ապագայ միտուած հող է, որն օրաւուր կը հզօրանայ այն ջերմութեամբ ու սիրով, որ այստեղ կը բերէ մեր հայրենակիցները, բոլոր անոնք, որոնք տուն կու գան ու կը թնդացնեն տան պատերն իրենց երգով ու պարով…

Ուրեմն, անոնց հետ ու անոնց միջոցով ամէն բացուող օրուան հետ նայինք մեր երկրին, Արարատին, նայինք մեր մարդոց, ժպտանք ու ըսենք.

Հայաստան, երկիր դրախտավայր…

Լեւոն Մութաֆեան

Scroll Up