«Մեր Ընտանիքին Ու Հոգիի՛ս Լեզուն Է Հայերէնը ». «Արի Տուն» Ծրագիրի Գանատահայ Մասնակից

ՀՀ սփիւռքի նախարարութեան «Արի տուն-2017» հայրենաճանաչողական ծրագիրի ծիրէն ներս Հայաստանի տեսարժան վայրերով շրջագայած սփիւռքահայ պատանիներն ու աղջիկները անմոռաց օրեր կ’անցնեն Աղաւնաձորի գեղատեսիլ բնութեան գիրկը: Ճամբարային բովանդակալից առօրեայի աւարտը իւրաքանչիւր փուլի վերջը կ’ազդարարեն հրաժեշտի խարոյկն ու երեխաներու մասնակցութեամբ ներկայացուող հետաքրքիր ու յուզիչ ձեռնարկները: 4-րդ փուլի աւարտի ձեռնարկին օրը «Հայերն այսօր»-ի համար զրոյց ունեցայ երեխաներէն քանի մը հոգիի  հետ, որուն ընթացքին  հաճելիօրէն զարմացայ ու հիացայ օտար երկիրներ ծնած ու ապրող հայորդիներու մաքրամաքուր հայերէնով, աւելին` ինծի գերագոյն հաճոյք պատճառեց Գանատայէն ծրագիրին մասնակցող Ռիմա Խարշաֆչեանի բովանդակալից, անկեղծ ու իր տարիքին ոչ այնքան բնորոշ լայնախոհ, խելացիօրէն շարադրուած հայրենաշունչ խօսքը, որ կը ներկայացնենք մեր ընթերցողներու ուշադրութեան:

Ռիմա Խարշաֆչեան, 13 տարեկան, Գանատա, Լաւալ

-Ծնած եմ Գանատայի Լաւալ քաղաքին մէջ: Ընթացքին, երբ աւելի փոքր եղած եմ, մէկ տարի ապրած եմ Հայաստան եւ կրկին վերադարձած Գանատա: Ինծի շատ կը հետաքրքրէ բժշկութիւնը, մտադիր եմ բարձրագոյն կրթութիւն ստանալ բժշիկի մասնագիտութեամբ, հնարաւոր է` Հայաստանի մէջ: Ես շտապեցի  ապագայիս մասին խօսիլ, սակայն ներկան ալ շատ կարեւոր է, որովհետեւ ես ապագային կը նախապատրաստուիմ, ուր մեծ տեղ կը յատկացնեմ իմ Հայրենիքիս մասին պատմող գիրքերուն, ֆիլմերուն, հաղորդումներուն եւ այս հրաշալի ծրագիրին: «Արի տուն» ծրագիրին մասին լսած եմ եւ մեծ ցանկութիւն ունէի մասնակցելու: Հայաստանի մէջ շատ հարազատներ ունինք, ես հիմա կ’ապրիմ մեծհօրս տունը,  հետս եկած են նաեւ ծնողներս: Հայաստանի շատ տեսարժան վայրեր այցելած եմ, որոնք ես արդէն տեսած էի, սակայն այս առիթը նշանաւորուեցաւ տարբեր երկիրներէ ծրագիրին մասնակցող իմ հասակակիցներուս հետ ծանօթութեամբ: Առաւել հեշտութեամբ շփուած եմ ՌԴ-էն եւ Յունաստանէն եկած երեխաներուն հետ, նաեւ` Աւստրալիայէն եկածներուն: Շատ լաւ ընկերներ  ձեռք բերած եմ եւ համոզուած, որ մեր ընկերութիւնը կը շարունակուի նաեւ ծրագիրի շրջանակներէն դուրս. անշու՛շտ, ատոր համար պարտական ու շատ շնորհակալ եմ ՀՀ սփիւռքի նախարարութեան այս աննախադէպ ծրագիրին: Ինծի համար ճամբարային առօրեային կ’առանձնանային պարի դասերը, որովհետեւ բոլորս կը սորվէինք միասին պարել, իսկ հայկական հայրենասիրական գրեթէ բոլոր երգերը գիտեմ, այդ առումով նորութիւն չունեցայ: Լաւալի մէջ ես հայկական դպրոց կը յաճախեմ, կ’երգեմ «Նոր ծաղիկ» երգչախումբին մէջ: Սփիւռքահայ շատ երեխաներ կան, որոնք ընդհանրապէս ծանօթ չեն հայկական մշակոյթին, ուստի շատ կարեւոր է, որ անոնք ճամբարային օրերուն ընթացքին սորվին հայկական պարեր ու երգեր, հայոց լեզու, պատմութիւն: Մեր ընտանիքի լեզուն հայերէնն է, որ նաեւ իմ հոգիիս լեզուն է: Հայ գրողներէն շատ կը սիրեմ Սիլվա Կապուտիկեանի բանաստեղծութիւնները, յատկապէս`«Խօսք իմ որդուն» բանաստեղծութիւնը: Իմ մանկութիւնս ու պատանեկութիւնս շատ հետաքրքիր անցած են. ես միշտ զբաղուած եղած եմ դասերով, մարզանքով, երգով: Քարաթէ մարզաձեւը  պարապած եմ, իսկ հիմա ` ձիարշաւով  տարուած եմ:

Հայաստանի մէջ   ամէնէն շատ կը սիրեմ բնութիւնը, իսկ մարդո՜ց մասին… շա՜տ ջերմ են,  բան մը, որ Գանատայի մէջ չէք գտներ: Հայաստանի մէջ, մասնաւորապէս` Երեւանի մէջ, շատ շոգ է. նման եղանակի ես վարժ չեմ, բայց Հայրենիքի հանդէպ տածած սէրս կը յաղթէ ամէն ինչի: Ես կը սիրեմ Հայաստանը, սակայն, անկեղծօրէն ըսեմ, որ շատ կապուած եմ նաեւ Գանատային, ուր ծնած, մեծցած եմ ու կ’ապրիմ:

Զրուցեց Կարինէ Աւագեան

 

 

Scroll Up