Այո՛, կ’ուզեմ եւ պէ՛տք է Հայաստան ապրիմ…

Այս տարի Արեւմտեան Ամերիկայի ՀՅԴ կառոյցներու երիտասարդական թեւը մայրաքաղաք Ստեփանակերտի եւ Ասկերանի շրջանի Աստղաշէն համայնքին մէջ կազմակերպած է պատանեկան ճամբարներ: «Ապառաժ-ը զրուցած է Աստղաշէնի մէջ կայացած ճամբարի ընդհանուր պատասխանատու Սերոբ Աբրահամեանի հետ:

Սերոբը արդէն կատարած է ամենակարեւոր քայլը. ան 2013 թուականին Լոս Անճելըսէն տեղափոխուած եւ բնակութիւն   հաստատած է Մայր  Հայաստանի մէջ:

Ինչպէս ան կը պատմէ` մայրը արմատներով Երուսաղէմէն է, հայրը` Պէյրութէն:  70-80-ական թուականներուն անոնք տեղափոխուած են ԱՄՆ:

Սերոբ ԱՄՆ-ի մէջ աւարտած է քաղաքագիտութեան բաժինի պակալաւրը եւ այս  տարի ընդունուած Հայաստանի ամերիկեան համալսարանի միջազգային յարաբերութիւններու բաժանմունքը:

2013թ. Սերոբ մասնակցած է «Դէպի Հայք» ծրագիրին եւ  քանի մը ամիսով մնացած Հայաստանի մէջ:

«Ծրագիրին մասնակցած եմ այն նպատակով, որ հասկնամ` արդեօք կրնա՞մ եւ կ’ուզե՞մ  հայրենիքիս մէջ ապրիլ,- կ’ըսէ Սերոբ,- 2,5  ամիս ծրագիրին մասնակցելով` գտայ հարցիս պատասխանը` այո՛, կ’ուզեմ եւ պէ՛տք է Հայաստան ապրիմ: Այս հողին հետ կապը իմ երակներուս մէջ  է, իմ էութեանս մէջ. ուրիշ տեղ այլեւս չեմ կրնար ապրիլ: Այստեղ երջանիկ կը զգամ, եւ այդ երջանկութիւնը բացատրել չեմ կրնար…»:

Հայաստան տեղափոխուելէ քանի մը ամիս յետոյ Սերոբին աշխատանք  առաջարկած են Գորիս եւ ան տեղափոխուած է: Կ’աշխատի բջջային հեռախօսներու ծրագիրներու մշակման ընկերութեան մէջ: Գորիս տեղափոխուելու մասին կ’ըսէ. «Կը գիտակցէի, որ ինծի համար դժուար պիտի ըլլայ: Կ’ապրէի աշխարհի ամենամեծ քաղաքներէն մէկուն մէջ եւ միանգամէն տեղափոխուեցայ Գորիս: Գորիս հաստատուելով` հասկցայ, որ ինծի համար հաճելի եւ հետաքրքիր է աշխատիլ 21000 բնակչութիւն ունեցող` հայրենիքիս այդ փոքրիկ անկիւնին մէջ: Ես շատ լաւ ընկերներ ձեռք բերած եմ Գորիսի մէջ, որոնք ինծի համար դարձած են կարեւոր մարդիկ»:

Պատանեկան ճամբարին մասնակցելու համար Սերոբ 2 ամիս շուտ հրաժարեցաւ գործէն, որպէսզի ժամանէ Արցախ եւ ամառը արցախցի փոքրիկներուն հետ անցնէ:

Պատանեկան ճամբարներու կազմակերպման ամենակարեւոր բանը կը համարէ  արցախցի պատանիներու այն զգացումը, որ սփիւռքահայութիւնը պատրաստ է ոչ միայն օգնել, այլեւ ընկերանալ պատանիներուն հետ: «Ծրագիրը առաջին հերթին մեզի` սփիւռքահայ երիտասարդներուս  շատ կ’ոգեւորէ, որովհետեւ հնարաւորութիւն կու տայ  մեզի հայրենասիրութիւն եւ ազգային ոգի ստանալ հայրենիքի մէջ»:

Սերոբ դժուարութեամբ կը նշէ որոշ խնդիրներու մասին:

«Սփիւռքահայ երիտասարդները, ընդամէնը 6 շաբաթ ճամբարին մասնակցելով, չեն կրնար լիարժէք տեսնել իրական Հայաստանը: Անոնք կ’ապրին իրենց հայրենիքի երեւակայական պատկերով: Իսկ իրական Հայաստանը լոկ հեքիաթային երկիր չէ. այն շատ ու շատ խնդիրներ ու մտահոգութիւններ ունի: Ես չեմ ընդունիր այն մարդոց, որոնք` չբերելով  իրենց լուման հայրենիքի համար, կը պահանջեն կամ կը գանգատին ու կը բողոքեն միայն: Անոնք չեն հասկնար, որ տունը քարը քարի վրայ դնելով կը կառուցուի, կը շէնանայ, եւ պէտք է վատը շտկել: Ես չեմ ըսեր, որ սփիւռքահայերը իրենց հնարաւորութիւններէն վեր գումարներ տրամադրեն հայրենիքի շէնացման, բայց կարելի է եւ պէտք է մեր բոլորի ուժը, կարողութիւնները, գիտելիքները, փորձը ներդնել մեր երկրին համար: Գուցէ  քիչ մը ծայրահեղական թուիմ, բայց այն մարդիկ, որոնք կը գանգատին եւ ոչ մէկ բան չեն ըներ երկրին մէջ առկայ սխալները շտկելու համար, ինծի համար հաւասար  են դաւաճաններու…

Կ’ուզեմ, որ սփիւռքահայութիւնը ամուր կապ ունենայ Հայաստանի հետ: Սփիւռքահայը պէտք չէ որպէս զբօսաշրջիկ այցելէ հայրենիք: Սփիւռքահայութիւնը պէտք է իր մասնակցութիւնը ունենայ Հայաստանի կեանքի թէ՛ քաղաքական եւ թէ՛ սոցիալական հարցերով: Մենք   պէտք է ուժեղ եւ միասնական ըլլանք յանուն մեր վաղուան օրուան»:

Լուսինէ Թեւոսեան

 

Scroll Up