«Արի տուն»-ը հայ մնալու գրաւականներէն մէկը

Նոր, հետաքրքիր ու անսովոր. այսպէս կարելի է բնորոշել այն մէկ շաբաթը, որ «Արի տուն 2015»-ի չորրորդ փուլի մասնակիցները անցուցած են հայրենիքի մէջ: Անոնք այս ընթացքին  բացայայտած են Հայաստանի  առեղծուածային ու գեղատեսիլ վայրերու մեծ մասը:

Մենք ալ կը շարունակենք  ծանօթութիւնը մասնակիցներուն հետ եւ ձեզի կը ներկայացնենք անոնց տպաւորութիւններն ու զգացողութիւնները:  Այս անգամ  զրուցակիցներս Յորդանանի Եուզպաշեան-Կիւլպէնկեան ազգային վարժարանի սաներն են: Ինչպէս կը նշէ ուսուցչուհի Ռաքէլ Ասատրեան-Մարգարեան, դպրոցը արդէն 3-րդ անգամ կը մասնակցի ծրագիրին: 2010 թուականին, երբ Սփիւռքի նախարար Հրանոյշ Յակոբեան մեկնած էր Յորդանան, այցելած է նաեւ  իրենց վարժարանը: Նախարարը տպաւորուած  վերադարձած է այնտեղէն եւ առաջարկած  յորդանանաբնակ հայ երիտասարդներուն`  միանալու  ծրագիրին, հաղորդակից դառնալու իրենց պատմութեան ու արմատներուն:

Այսօր, մօտ 100 աշակերտ ունեցող վարժարանէն, Արի տուն ծրագիրին կը մասնակցին 15 աշակերտ «Անոնց համար, որոնք դեռեւս հայրենիք չեն այցելած, Արի տուն ծրագիրը լաւագոյն հնարաւորութիւն է: Ինչպէս գիտէք ծրագիրը ունի որոշակի տարիքային սահմանափակում (13-էն մինչեւ 18 տարեկան երիտասարդները կրնան մասնակցիլ), սակայն տիկին Յակոբեան մեզի այդ հարցով  քիչ մը արտօնութիւն  տուած է:  Յորդանանէն «Արի տուն»-ին  մասնակցող տաս տարեկան երեխաներ ալ կան: Անչափ շնորհակալ ենք նախարարին նմանօրինակ ուշադրութեան ու հոգատար վերաբերմունքին համար»- ըսաւ տիկին Ռաքէլ:

 Վարժարանի թիւ մէկ խնդիրը արաբական աշխարհի մէջ հայու տեսակը, դէմքն ու դիագիծը պահպանելն է.ՙՙ Չնայած անոր, որ մենք կ’ընենք հնարաւոր ամէն ինչ, որպէսզի երեխաները նախակրթարանը աւարտեն` տիրապետելով մայրենին, իմանալով հայոց  պատմութիւնը, սովորոյթներն ու աւանդոյթները, սակայն  յետոյ անոնք  իրենց կրթութիւնը շարունակելով  օտար դպրոցներու մէջ օտար լեզուներով, յաճախ կը մոռնան սորվածը: «Արի տուն» ծրագիրը հայ մնալու  գրաւականներէն մէկն է այսօր: Այն կը նպաստէ, որպէսզի մեր աշխատանքը ի զուր չանցնի: Երեխաները կու գան հայրենիք եւ կենդանի կ’առնչուին այն ամէնուն, որ տեսած են նկարներով ու լսած պատմութիւններ ատոնց մասին»- կ’ըսէ Ռաքէլ:

Տասնութամեայ Աշոտ Խանոյեան Եուզպաշեան-Կիւլպէնկեան վարժարանի սաներէն  եղած է: Երկրորդ  անգամ  Հայաստան կ’այցելէ, անոր այս տարի հայրենիք բերած է «Արի տուն» ծրագիրը. «Լաւ է, երբ աշխարհի տարբեր երկիրներէ հայ երիտասարդները կը հաւաքուին մէկ յարկի տակ, հարազատ միջավայրի մէջ: Այստեղ ծանօթացած եմ Սուրիայէն Յակոբին եւ Իրաքէն Գէորգին հետ: Մենք արդէն լաւ ընկերներ  դարձած ենք: Եթէ չըլլար այս ծրագիրը,  գուցէ անոնց հետ երբեւէ կեանքիս մէջ չհանդիպէի»:

Աշոտ այժմ  համալսարան կը յաճախէ: Միաժամանակ կը զբաղի ճատրակով ու բասկետպոլով: Կ’ըսէ` օտարերկրացի ընկերներ շատ ունի, բայց  ազգային էութեան հաւատարիմ մնալու համար, մեծամասամբ հայերու հետ կը յարաբերի: Միասին կիրակնօրեայ հայկական եկեղեցի  կ’երթան, ակումբներ կը յաճախեն:

Ծիծեռնակաբերդի յուշահամալիր կատարած այցի ժամանակ, Աշոտ նոյնպէս չկրցաւ զսպել  յուզմունքը. դողացող ձայնով կ’արտաբերէր «Հայր մերը»: Ան լաւ  տեղեկացուած էր 1915-ի դէպքերէն: Զրոյցի ընթացքին Աշոտ պատմեց, որ իր մեծմայրն ու մեծ հայրը հէնց այդ ջարդերուն ժամանակ ձգած են իրենց աւետեաց երկիրը.«Ցաւը երբեք չի սպիանար, մոռնալը անհնար է,  բայց մենք պարտաւոր ենք ապրիլ ու յամառօրէն առաջ երթալ: Մեր սերունդը այլեւս իրաւունք չունի սխալելու: Մենք պահանջատէր ենք եւ անոնք վաղ թէ ուշ պիտի կանգնին Աստուծոյ դատաստանին առջեւ»: Հաստատակամ ու նպատակասլաց այս երիտասարդը, խոստացաւ ուսումը աւարտելէ յետոյ անպայման վերադառնալ հայրենիք. չյագեցած կարօտ կայ հոգիին մէջ:

Էմմա Վարդանեան

Scroll Up